KLANTEN OVER ONS

Het vervolg van de brief van Steven Pauwels:

" Beslissing is gevallen, ik bel de 2 instanties op, want ja… na 20 jaar, ben je dan een beginneling of mag je je bij de gevorderden tellen. En nu een opleiding vastleggen voor het einde van de zomer? Dan heb ik ze misschien niet meer nodig? Eind mei is dus redelijk laat om met het gedacht te spelen om een rijopleiding te gaan volgen…

Bij 1 van de centra krijg ik een zekere Wim aan de lijn, toffe mens zo te horen (maar denk dat die toch al eens hard van zijne brommer is afgekomen). Ene van “De Limburg” maar dan kan ik wel volgen als hij uitleg geeft. Wim vindt nog ergens een gaatje in de overvolle agenda, en schrijf me vlug in… Maar dan komt de keuze… Basis of doorgedreven? Onzeker zoals ik ben, gebruik ik weer de hulplijn met weer de oooh zo hulpvolle feedback : Jij moet zeker “doorgedreven” volgen!!! Maar denk bij mezelf, wat als ik nu al heel mijn leven fout rij? Ik schrijf me in bij “Centrum voor Motorbeheersing” Basiscursus motorbeheersing. Ik tel ongeduldig en een beetje zenuwachtig af. Ten slotte rij ik met ne brommer waarbij ik maar net met mijn tippen aan de grond kom (compensatiegedrag is gekend bij de meeste motorrijders, maar als je wil, kan ik een paar uur lullen over mijn motorkeuze) en zeg ik al vanaf de aankoop dat ik er eens een dagje mee moet gaan oefenen op mijn maneuvers. Iets wat ik tot op heden nog niet gedaan heb, want geef toe : als je tijd hebt lokken de mooie baantjes harder dan dat industrieterrein.

Zondag 5 juni ’16 sta ik vroeg op, eet iets en bestijg mijne Olifant richting Tongeren. Langs mooie kleine wegen probeer ik mezelf te analyseren, want rij al lang en dagelijks, maar ik sta bijna bij niets meer stil… ik doe gewoon.
Het ontvangst is warm en mijn vermoeden wordt bevestigd… Dienen Wim is niet 1 keer er zwaar af gegaan maar meerdere malen (waarschijnlijk zonder helm ook) en kop naar beneden. Ne plezante, gepassioneerde motorrijder met een gezonde hoek af dus. We beginnen de dag met theorie… voor mij komt er weinig nieuws aan bod, maar wel een leuke opfrissing waarbij de aandacht vooral gaat naar veiligheid en bewustwording. Wij motards hebben geen bumpers en een afstompende kooi rondom ons, en dat maakt ons zoveel kwetsbaarder.

Daarna worden de groepen ingedeeld en ik kom in een bont allegaartje terecht. Nog een hoogpotiger, maar dan van de nieuwste generatie met een jonge snaak erop, een juffer met 2 maand een roos plastieken kaartje in haar achterzak op een VFR800, een juffer met ervaring op een naakt pk monster (CB1000R) en een klein chopperke maakt de groep volledig. Weg zijn wij naar het oefenterrein. Daar aangekomen viel de diversiteit al snel op, maar dat was zeker geen slecht gegeven. Wij hadden trouwens het voorrecht les te krijgen van een rijzige, oudere man (stichter van CVM) met afgesleten botten (iets wat toch een beetje veel respect afdwingt). Roland zijn uitleg was passioneel en volledig. Telkens kwam toch eigen veiligheid naar boven, want de bedoeling van onze hobby is toch heelhuids terug thuis te komen.

De trage motorbeheersing werd geoefend aan de hand van een mini gymcana en was voor velen toch een uitdaging. Ikzelf vond er meer controle en had zo toch eens de tijd om een hechtere band te scheppen met mijn lieve Olifant. Kleine tips en tricks van de lesgever maakte toch een groot verschil. Tot we aan bochtentechniek kwamen. Alles werd in stappen gedaan en om een jarenlange gewoonte af te breken in stukken was niet zo simpel (ben dan ook een gewoontebeest) maar weeral met de goede begeleiding stak iedereen er heel wat van op. De jonge deerne begon met meer zekerheid te draaien, de jonge snaak (die daags voordien nog effe horizontaal was geweest met zijn stalen ros) werd speelser en de goedlachse naakte dame had er ook plezier in. Vreemd eendje (Daelim Daystar) draaide ook rustig mee. We werden een groepje met 1 missie… We worden vandaag betere motorrijders!!!
Na een lekkere en welgekomen maaltijd hebben we de namiddag doorgebracht op een afgelegen industrieterrein waar we ons onderwierpen aan de rustige, grote, grijze man met bakken ervaring. Gedwee volgden we zijn geboden en iedereen leerde bij. Persoonlijke benadering en uitleg op ieders behoefte en niveau waren top. Hij duwde ons steeds iets verder, zonder dat we over onze grenzen gingen. Leuke interacties afgewisseld met repetitieve oefeningen maakte het een aangenaam verblijf op het snikhete asfalt. Bij terugkomst werden we dan nog eens apart geëvalueerd met de nodige aandachtspunten voor iedereen. We deelden onze ervaringen van de dag en wat me vooral opviel: zoveel passie onder de medemotards. Veel meer dan die vreemde wezens in een ijzeren fort op wielen.

Voor mezelf vond ik het een zeer geslaagde dag. Of ik in het groepje van “beginners” paste??? Ik ben blij dat ik mijn bijdrage heb kunnen leveren, ben blij dat ik bij veel dingen heb kunnen stil staan. Heb voldoende tijd gehad om de automatismes die ik had te kunnen ontleden en bij te sturen waar nodig. Ik weet dat er veel kleine puntjes niet meer aan bod kunnen komen in de doorgedreven cursus, dus ben ik zeker blij met mijn keuze om voor de basiscursus te gaan. Dit heeft me nog meer doen beseffen dat de meeste onder ons niet voldoende bezig zijn met wat echt belangrijk is: Veilig thuiskomen. Ik prik alvast een datum voor mijn volgende opleiding. En aan alle tweewielgebruikers : Doe eens een investering in iets dat niet devalueert!!! Een goede opleiding!!! Er is aanbod genoeg, voor ieder wat wils. "

Met Vriendelijke groeten

Steven Pauwels,
Man van Sofie, papa en held van Maude en Vince die me nog graag naar huis zien komen.